جان شیرین

«لغت نامه دهخدا»

[نِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) جان خوش. جان عزیز :
گر یکی زین چهار شد غالب
جان شیرین برآید از قالب.
سعدی (از آنندراج).