جان عزیز

«لغت نامه دهخدا»

[نِ عَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) قسم بجان عزیز. (بهار عجم) :
مرا تو جان عزیزیّ و یار محترمی
بهر چه حکم کنی بر وجود من حکمی.
سعدی.
یار عزیزی که بود نامش افیون
جان عزیزت که تو و جان عزیزم.
جلالای طباطبا (از بهار عجم).