جان لرزیدن

«لغت نامه دهخدا»

[لَ دَ] (مص مرکب) کنایه از به نشاط آمدن. بجنبش آمدن دل. به تبش افتادن دل :
همی بخندد از تو دل که بس با زیب و فرهنگی
همی بر تو بلرزد جان که بس بی عیب و همتایی.
جمال اصفهانی (از ارمغان آصفی).