جانی

«لغت نامه دهخدا»

(ع ص) چینندهء میوه. (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (المنجد). ج جُناه و جُنّاء. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). چیننده. چنانکه میوه از درخت. بازکننده. (یادداشت مؤلف). || گردآورنده: جنی الذهب؛ جمعه من معدنه. (المنجد). || گناهکار (از مصدر جنایه). (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (مهذب الاسماء). آنکه جنایت کرده. جنایتکار. || جفاکننده. ستمگر. ستمکار. ظالم. ج، اجناء. و فی المثل: اجنائها ابناؤها؛ ای الذین جنوا علی هذه الدار بالهدم هم الذین بنوها و قیل اصل المثل جناتها بناتها لان فاعلا لایجمع علی افعال و اما الاشهاد و الاصحاب فانهما جمع مشهد و صحب الا ان یکون هذا من النوادر. و این جمع از نوادر است. (منتهی الارب) :
و لکنی اصبر عنک نفسی
مخافه ان تعد من الجنات.
(تاریخ بیهقی ص192).
جانی اگرچه زمانی مهلت یابد و مدتی مهمل ماند عاقبت در دام بلا و حبالهء عنا افتد. (ترجمهء تاریخ یمینی ص379).