جانی

«لغت نامه دهخدا»

(اِخ) همدانی، مولانا اسد. از شعرای همدانی است. مترجم مجمع الخواص آرد: از همدان است و جانی تخلص میکند. شخصی بسیار هموار و خلیق است و در همزبانی عاشقی نظیر ندارد. اقسام خط را خوب مینویسد. معمایی است و طبع خوبی هم دارد و این ابیات از اوست:
بسوی میکده هرگز من خراب نرفتم
که همچو شیشهء می در خم شراب نرفتم.
میان اهل محبت نشان من گم باد
که نام مهر بعهد تو بیوفا بردم.
شد ز رسوائی ما شهر پر و طرفه که ما
تهمت آلود صلاحیم بدین رسوائی.
کشیدم پا بدامان چون دوید آوازهء عشقم
نشستم بر زمین روزی که رسوای جهان گشتم.
(از ترجمهء مجمع الخواص ص273).
وی از شعرای معماگو است و معمای زیر را کتاب فوق بدین عبارت در شرح حال او آورده: این معما هم که به اسم ادهم گفته بد نشده است:
صف کشید از بهر قتل من سپاه درد و غم
دود آهم سرکش است از سینه خواهد زد علم.
(از ترجمهء مجمع الخواص ص273).