جاوی

«لغت نامه دهخدا»

(ص نسبی) منسوب بجاوه: لبان جاوی(1)، بخور جاوی. و آن عطر یا اسانسی است که از سوماترا میاورند و چون عرب سوماترا را جاوه گوید این گیاه را بنسبت به آن جاوی خواند و بهترین و سفیدترین قسم آن در سوماترا بدست می آید. (از دزی). عسل اللبنی. میعه. لبان جائی. بخور جاوی. حسن لبه. عسلبند(2).
(1) - Encens javanais.
(2) - Benjois.