«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (نف مرکب) جاه اندوزنده. آنکه در پی جاه بود. جاه طلب : عاشقان دین و دنیاباز را خاصیتی است کان نباشد زاهدان مال و جاه اندوز را. سعدی.
