جایگیر شدن

«لغت نامه دهخدا»

[شُ دَ] (مص مرکب) مقرر شدن. استوار شدن. مستقر شدن. جاگیر شدن. || محترم بودن. درمقام عالی بودن. (ناظم الاطباء).
- جایگیر شدن در دل کسی؛ مورد پسند او شدن. محبوب او شدن.
- جایگیر شدن در دماغ کسی؛ فکر او را بخود مشغول داشتن.
- جایگیر شدن سخن در دل کسی؛ باور او شدن. پذیرفتهء وی گشتن :
چو گشت این سخن بر دلش جایگیر
بفرمود تا پیش او شد دبیر.فردوسی.