جأب

«لغت نامه دهخدا»

[جَ ءْ بْ] (ع اِ) خر سطبر و درشت. گورخر درشت و سطبر. ج، جؤوب. || ناف. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || شیر که اسد باشد. (منتهی الارب) (آنندراج). شیر بیشه. (ناظم الاطباء). || (ص) سخت و درشت از هر چیز. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). یقال: فلان سخت الال جأب الصبر؛ ای دقیق الشخص. غلیظ الصبر فی الامور. (منتهی الارب) (المنجد) (ناظم الاطباء). || (اِ) خاکی است سرخ که از روم خیزد. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || (مص) کسب کردن مال را. (منتهی الارب) (المنجد) (ناظم الاطباء). || گل مغره فروختن که خاک سرخ باشد. (از منتهی الارب).