«لغت نامه دهخدا»
[جَءْشْ] (ع مص) مایل شدن بسوی چیزی. || برآمدن دل از اندوه یا از ترس. || (اِ) دل مردم. || اضطراب دل از بیم. ج، جُؤوش. (از منتهی الارب). و رجوع به جاش شود.