جبار

«لغت نامه دهخدا»

[جَبْ با] (اِخ) ابن صخربن امیه بن خنساءبن سنان بن عبیدبن عدی بن غنم بن کعب بن سلمه انصاری و سلمی مکنی به ابی عبدالله صحابی است. موسی بن عقبه بنقل ابن شهاب او را از اصحاب عقبه و ابوالاسود از مردم بدر دانسته اند. وی خراص (کسی که مقدار محصولات زراعتی و میوه و غیره را بتخمین معلوم میکند) اهل مدینه بود. گویند وقتی که عمر یهودیان خیبر را اخراج کرد با جباربن صخر که خراص اهل مدینه بود بدانسوی شد و این شخص بحساب آنان رسیدگی کرد. بعضی روایات نیز از او آورده اند. (از الاصابه فی تمییزالصحابه). رجوع به تاریخ الخلفاء ص112 و امتاع الاسماع ص47، 92، 328، 444 شود.