جباری

«لغت نامه دهخدا»

[جَبْ با] (حامص) عمل جبار. سلطه داشتن. اقتدار. بزرگی : اگر گفتی چیزی ناصواب را از سر جباری و پادشاهی خویش گفتی. (تاریخ بیهقی ص 407). و کسری پرویز بدرجتی رسید در بزرگواری و جباری و فرماندهی کی ملکی را مانند آن نبود. (فارسنامهء ابن البلخی ص103).
بجباری مبین در هیچ درویش
که او هم محتشم باشد بر خویش.نظامی.
هنوزم ناز دولت مینمائی
هنوز از راه جباری درآئی.نظامی.
این نه جبر این معنی جباری است
ذکر جباری برای زاری است.مولوی.
اگر ممالک روی زمین بدست آری
و ز آسمان بربائی کلاه جباری.سعدی.
جوانمردا معشوقی همه جباری و دلداری است. (کلیات سعدی).