جبال

«لغت نامه دهخدا»

[جِ] (ع اِ) جِ جبل. کوهها. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). جِ جبل. (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (ترجمان علامهء جرجانی) (غیاث اللغات). زمینهای بلند و بزرگ. (از منتهی الارب) : و تکون الجبال کالعهن المنفوش. (قرآن 101/5). و صاحب بزرگ علی را مؤذن... بقلعهء کرک برد که در جبال هرات است. (تاریخ بیهقی).
اندر آن بحر و بیابان و جبال
منقطع میگردد اوهام و خیال.مولوی.
نه در بحار قرارت نه در جبال سکون
چو تیزرحلت پیکی چو زودرو سیاح.؟
-جبال شاهِقَه؛ کوههای بلند. (ناظم الاطباء)
-جبال و تلال؛ کوهها و تپه ها. (ناظم الاطباء).
|| دانشمندان و مهتران قوم. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). یقال: «فلان جبل قومه». (از منتهی الارب). || تن و بدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || یقال: «فلان خطیرالجبال»؛ فلان بزرگ بدن است. (از المنجد).