«لغت نامه دهخدا»
[جِ لُلْ قَ / قُ] (اِخ) سلسله کوههایی است که آنرا منسوب بماه کنند و بعضی آنرا بضم قاف و سکون میم ضبط کرده اند. مؤلف مرآه الخیال آرد: جبال القمر: در جانب مغرب بر جنوب خط استوا کوههای بسیار است که آنها را جبال القمر خوانند و منسوب بماه کنند و در بعضی کتب بضم قاف و سکون میم بتصحیح درآمده ابتدای طرف غربی او از موضعی است که طول آنها چهل و شش درجه و نیم است و میکشد بجانب مشرق و طرف شرقی او تا به محلی که طول آن شصت و یک درجه و نیم است و بر جنوب این کوه کسی نرفته و معلوم الاحوال نیست، اما طول او از غرب تا شرق تخمیناً سیصد فرسنگ بود و انهار بسیار از آن منشعب میشود. (مرآت الخیال ص273). و رجوع به الجماهر ص240 و التفهیم صص 167 - 169 و حبیب السیر شود.