«لغت نامه دهخدا»
[جَبْ با] (ع ص، اِ) پنیرفروش. || گورستان. || صحراء. (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || عیدگاه در صحراء. || مرغزار. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || نگهبان غله در صحراء و این مأخوذ از جبانه بمعنی صحراست. (انساب سمعانی). || زمین هموار بلند. (منتهی الارب). صحرا و بیابان. (غیاث اللغات). دشت. (نصاب). زمین هموار که در او گیاه بسیار خوب روید. ج، جَبایین. (از منتهی الارب) (آنندراج). || مرد بددل. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). ج، جَبابین. (منتهی الارب). || بزرگوار و خرمابن بزرگ.