جبخ

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع مص) گردانیدن کعبتین در دست بوقت قمار. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || (اِ) اجباخ. مکانهاست که درختهای خرما دارد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). و در شعر زیر بمعنی سنگها است :
ان الجرامق ترجو ان تدس لکم
بین الثدیخ ضباعاً بین اجباخ.
طرفه (از اقرب الموارد).