جبر

«لغت نامه دهخدا»

[ ] (اِخ) ابن علی بن عیسی بن الفرج بن صالح مکنی به ابوالبرکات و ملقب به الربعی الزهری. وی یکی از ادیبان فصیح و بلیغ بود. محمد بن عبدالملک همدانی گوید: او در بغداد از وزیران نیابت میکرد و در نویسندگی دست توانائی داشت. او در جوانی دیوانه شد و خود را به بند چاه آویزان میساخت و ادعای پیمبری میکرد سپس او را معالجه کردند تا بهبودی یافت. بصروی و جز او در مدح وی شعر سروده اند. وی بسال 449 ه .ق . درگذشت. ابوالسحن علی بن عیسی پدر جبر نحوی مشهوری است که با ابی علی فارسی مصاحب بوده است. (از معجم الادباء یاقوت رومی چ مارگلیوث ج 2 ص400).