«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (اِ) خارپشت بزرگ تیرانداز را گویند. (برهان) (آنندراج). و با رای بی نقطه هم بنظر آمده است که بر وزن فغفور باشد. (برهان) (از آنندراج). تشی. (شرفنامهء منیری). جانوری است خزنده که در پشتش مانند دوک خارهای سرتیزند چون کسی قصدش کند خود را بیفشاند خارها چون تیر جهند و در اندام قاصد نشینند. (از شرفنامهء منیری). خارپشت تیرانداز. قنفذ. (یادداشت مؤلف).