جبز

«لغت نامه دهخدا»

[جَ بَ] (ع مص) فطیری شدن. بی نانخورش گردیدن. (از منتهی الارب): جبز الخبز؛ فطیری شد یا خشک و بی نانخورش گردید. (منتهی الارب).