جبغوت

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (اِ) توبره ای بود که از لیف کنند. (فرهنگ اسدی) :
غم عیال نبود و غم تیار نبود
دلم برامش آکنده بود چون جبغوت.
طیان (از فرهنگ اسدی).
|| پشم و پنبه که در نهالی و لحاف و مانند آن کنند. || کهنه لحاف پاره پاره را گویند. جغبوت. چبغوت. (برهان) (آنندراج). ظاهراً جبغوت و جیغوت و جبغت همه اشکال مختلفهء یک لغتند و کم و بیش بیک معنی بکار رفته و در فرهنگ رشیدی هر سه شکل مسطور است و مؤلف آن کتاب گوید: صحیح تلفظ مردم سمرقند و بخارا جبغوت و جبغت است بتقدیم باء بر غین. (حاشیهء فرهنگ اسدی). جغبوت. جغنوت. (از برهان). رجوع به جبغت و جغنوت و جغبوت شود.