«لغت نامه دهخدا»
[جَ بَ لُلْ اَ ضَ] (اِخ)کوهی است از آن سوی ظلمات از زبرجد گرد عالم برآمده پانصد فرسنگ ارتفاع دارد. گرد بر گرد وی آب است عکس رنگ آن کوه بر آب افتد و عکس آن آب بر فلک منعکس شود و آسمان سبز نماید و الا چرخ و فلک در غایت صفا است. آن را کوه قاف نیز گویند. (از شرفنامهء منیری). کوه افسانه ای قاف است. رجوع به قاف شود.