«لغت نامه دهخدا»
[جَ بَ لِ] (اِخ) در زمین فارس است و در آن کوه غاری است که آب از سقف آن متقاطر است و طلسمی ساخته اند که اگر یک کس در آن غار باشد بقدر احتیاج فرودآید و اگر هزار کس باشند آن مقدار آب چکد که همه را کفایت کند. (از حبیب السیر چ تهران، خاتمه ص214). از جبال غریبه و غیرتحقیقی است.