جبه فشان

«لغت نامه دهخدا»

[جُبْ بَ / بِ فَ / فِ] (نف مرکب) در شعر زیر کنایه از رقصنده، سماع و وجد کننده، دست افشان و دامن فشان است :
خرقه شکافان ذوق بی دف و نی در سماع
جبه فشانان شید تابع قانون دف.خاقانی.