جبهه سای

«لغت نامه دهخدا»

[جَ هَ / هِ] (نف مرکب) آنکه پیشانی به خاک مالد. کنایه از متواضع. فروتن. فرمانبردار. و شاید کنایه از نمازگزار هم باشد. صاحب آنندراج در ذیل این لغت آرد: سجده گر :
بدولت خاکساران میرسند از این مکان دانش!
وزین درگاه سر بر چرخ ساید جبهه سایان را.
دانش (از آنندراج).
جبهه سا. رجوع به جبهه سا شود.