جبیره

«لغت نامه دهخدا»

[جَ رَ / رِ] (اِ) چَبیره. مستعد شدن و جمع کردن مردم باشد بجهت شغلی و کاری و مهمی. (شرفنامهء منیری) (آنندراج) (برهان). || گروه آماده بکار. خیل. سپاه.
- جبیره شدن؛ گرد گشتن. جمع آمدن. (فرهنگ اسدی نخجوانی) :
بفرمودشان تا جبیره شدند
هزبر ژیان را پذیره شدند(1).فردوسی.
چو آگاهی آمد ز دانا بشاه
که با کام و با شادی آمد براه
ز شهر و ز لشکر جبیره شدند
بزرگان بی مر پذیره شدند.فردوسی.
پذیره شدن را جبیره شدند
سپاه و سپهبد پذیره شدند.فردوسی.
بهامون سراسر جبیره شدند
به پیکار جستن پذیره شدند.
(گرشاسب نامه).
(1) - ن ل: سپاه و سپهبد پذیره شدند.