جث

«لغت نامه دهخدا»

[جُث ث] (ع اِ) زمین بلند که به پشته ماند. (منتهی الارب) (آنندراج). برآمدگی زمین. (از تاج العروس) :
و ارقی علی جث و اللّیل طره
علی الافق لم یهتک جوانبها الفجر.
(از تاج العروس).
|| پر زنبور در عسل و موم. (منتهی الارب). موی و پر زنبور در عسل و موم. (آنندراج). هر خس و خاشاک افتاده در عسل. (از آنندراج) (منتهی الارب).