جثی

«لغت نامه دهخدا»

[جُ ثا] (ع اِ) جِ جثوه. رجوع به جُثوَه شود.
- جثی الحرم؛ سنگ پاره های یکجا فراهم نهاده بر حدود حرم. (منتهی الارب) (قطر المحیط) (آنندراج).
- || سنگهای گرداگرد حرم که بر آن ذبح کردندی. (منتهی الارب) (آنندراج).
|| بت. (آنندراج). بتها که قربانیها بر آن ذبح میکنند. (از قطر المحیط).