جحفله

«لغت نامه دهخدا»

[جَ فَ لَ] (ع اِ) بتفوز اسب و استر و خر. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). لفج شتر و اسب. لوشه. (یادداشت مؤلف).هی لذی الحافر کالشفه للانسان. (اقرب الموارد) : و یستحب فی الفرس مرقه الجحفلتین و هما الشفتان، لانه دلیل العتق. (صبح الاعشی ج2 ص22). ج، جحافل. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). جحافل الخیل؛ افواهها. (از ذیل اقرب الموارد). || دو تندی دو بازوی اسب. (منتهی الارب). تندی هر یک از دو بازوی اسب. (ناظم الاطباء) (از ذیل اقرب الموارد). || افراد مسلح. (از دزی). || (مص) بر زمین زدن و انداختن. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). || سرزنش کردن کسی بر کاری. || گرد آوردن لشکر. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء): جحفل الجحافل؛ گرد آورد لشکر را. (از منتهی الارب). || (اِخ) جحفله الفرس؛ نام ستاره ای است. (از ذیل اقرب الموارد).