جحن

«لغت نامه دهخدا»

[جَ حِ] (ع ص، اِ) بطی ءالشباب. (از منتهی الارب) (صحاح). || گیاه کوتاه و ضعیف بی آب. (منتهی الارب) (آنندراج) (از صحاح) (از اقرب الموارد) :
فأنبتها نباتاً غیر جحن.
نمربن تولب (از تاج العروس).
و سکون حاء بجهت تخفیف است. (لسان از تاج العروس). || کنه. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (آنندراج). || بدپرورده :
و قد عرِقت مغابنها و جادت
بدرتها قِری جحن قَتین.
الشمّاخ (از لسان العرب).
- صبی جحن؛ کودک ناگواردشده. (صحاح) (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (از تاج العروس).