«لغت نامه دهخدا»
[جِدْ دا] (اِخ) صاحب منتهی الارب ذیل جداء بکسر آرد: و فی المثل صرّحت جداء و بجدا و بجدٍ و بجدّ ممنوعه و بجدّان یضرب فی شی ء وضح بعد التباسه و هو علی الجمله اسم موضع بالطائف مستوٍ کالراحه لا خمر فیه یتواری به و التاء عباره عن القصه او الخطه. (منتهی الارب). مؤلف شرح قاموس آرد: و این مثل در چیزی زده میشود که هویدا و آشکار شود بعد از پوشیدگی و پنهانی و بر جمله این الفاظ جایگاهی است در طایف که راست است مثل کف دست و چیزی که پنهان توان شد در او نیست. و تاء تأنیث در صرحت به اعتبار قصه و خطه است که مؤنث است یعنی ظاهر و آشکار شد این قصه و این کار بجداء بواسطهء اینکه هموار است و پشته و دره و توده ندارد که پنهان توان شد. (از شرح قاموس).