جدب

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع مص) در عربی به معنی عیب کردن باشد. (برهان). عیب کردن. (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء): فی الحدیث جَدب عمرُ السمَر بعدَ العتمه؛ اَی عابه. (از اقرب الموارد).
فیالک مِن خدّ اسیلٍ، و منطقٍ
رخیمٍ، و من خلْق تعلّلَ جادبُه.
ذو الرمه (از اقرب الموارد).
|| خشک و بی نبات شدن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || (ع اِ) تنگسال. (منتهی الارب). خشکسالی محْل. (از اقرب الموارد). قحط. خلاف خصب. (یادداشت مؤلف).تنگی. (زمخشری): مرت علیهم سنو جدب. (از اقرب الموارد). || عیب. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || مغز درخت خرما و آن را پیه درخت خرما نیز گویند. (برهان) (ناظم الاطباء). به عربی شح النخله و قلب النخله خوانند. گزندگی زنبور را نافع است. (برهان). دل خرما نیز گویند و مانند مغز بادام باعسل وشیرینی خورند. (ناظم الاطباء) (آنندراج). || جِ جدبه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به جدبه شود.
- مکان جدب؛ جای خشک بی نبات. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). جائی قحط زده. (یادداشت مؤلف).