«لغت نامه دهخدا»
[جَ دَ رَ] (اِخ) قبیله ای است از بنی ازد: سموا به لانهم بنو اجدارالکعبه و حجرها. (منتهی الارب) (از آنندراج). حیی است از ازد و آنان بنوعامربن عمروبن خثعمه می باشند. و آنکه گفته است: فرزند عمروبن خزیمه اند خطاکرده چنانکه سهیلی به اثبات رسانده است. و من [ مؤلف تاج العروس ]گویم این خثعمه بن بکربن یشکربن قصی بن صعب بن دهمان بن نصربن زهران ازدی است و بدان جهت که جدار یا حطیم کعبهء مشرفه را بنا کردند به این نام موسوم شدند. و علمای انساب گویند یکبار سیل به کعبه آمد و بنیان آن را درهم ریخت، قریش ترسیدند که بار دیگر سیل بیاید و آن را که اساس دین و شرافت آنهاست از میان ببرد پس همین «عامر» دیوارهایی سیل بند بنا کرد که آنها را جادر نامیدند. شیخ ما گوید: شاید کلمهء «جدره» را جمع جادر قرار داده اند چنانکه در «کتبه و کاتب» است. و بعقیدهء من [ مؤلف تاج العروس ] ممکن است به اعتبار «جدیر» یعنی مکانی که این جدار به آن احاطه شده است به این نام موسوم شده چنانکه در «ثقیف و ثقفی» گویند. (از تاج العروس).