جدو

«لغت نامه دهخدا»

[جَدْوْ] (ع مص) عطا کردن بر کسی. (از منتهی الارب) (آنندراج) . بخشیدن بر کسی. (از شرح قاموس): جدا علیه؛ اعطاه الجدوی. (اقرب الموارد). عطا کردبروی. (ناظم الاطباء). || حاجت بردن پیش کسی و عطا خواستن از وی. (از منتهی الارب). حاجت خواستن یا طلب عطا کردن از کسی. (از اقرب الموارد). نیاز و حاجت خواستن. (از شرح قاموس). از کسی چیزی خواستن. (تاج المصادر بیهقی) (آنندراج) (زوزنی).