جدیب

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع ص، اِ) جای خشک بی نبات. (منتهی الارب). زمین خشک. (از اقرب الموارد). جای خشک بی گیاه. (آنندراج) (ناظم الاطباء). جای قحط رسیده. (یادداشت مؤلف).
- جدیب الجناب؛ بی خیر. (از منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).
- مکان جدیب؛ بین الجدوبه. (بحر الجواهر).