«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (ع اِ) جِ جُذمور. (منتهی الارب). جِ جذمور به معنی اصل و بن هرچیز یا اول آن. و پاره ای از شاخ درخت که بر تنه مانده باشد بعد از بریدن. (آنندراج). رجوع به جذمور شود. || همه. تمام: اخذه بجذامیر؛ گرفت همهء آن را. (ناظم الاطباء).