جذی

«لغت نامه دهخدا»

[جِ ذْ یْ] (ع اِ) اصل و بن هرچیز. (منتهی الارب). جذی الشی ء بالکسر؛ اصله. (از اقرب الموارد). جذی هر چیز، بن اوست. (از شرح قاموس).