«لغت نامه دهخدا»
[جَرْ را] (اِخ) ابن عبدالله حکمی. وی از طرف عمر بن عبدالعزیز خلیفهء اموی والی خراسان و سیستان شد. و به وی فرمان داد که چنانکه من عمل کردم تو نیز باید عمال خود را از اهل دین و ورع و علم و زهد انتخاب کنی. (از تاریخ سیستان چ بهار ص122). عبدالله بن مبارک گوید، عمر بن عبدالعزیز به جراح بن عبدالله حکمی چنین نوشت: و ان استطعت ان تدع مما احل الله لک مایکون حاجز بینک و بین ما حرم الله علیک فافعل فانه من استوعب الحلال کله تاقت نفسه الی الحرام. (از البیان والتبیین ج3 ص111).