جراره

«لغت نامه دهخدا»

[جَرْ را رَ] (ع ص، اِ) نوعی از کژدم کوچک خبیث که زرد باشد و دم کشان رود. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). آن کژدم در اهواز بسیار باشد و هر کسی را که میگزد خون از هر بن مویش روان میشود و گویند مسافر را نمیزند و این از غرائب است. (غیاث اللغات) (از آنندراج) (ناظم الاطباء). نوعی از عقرب بزرگ کشنده و مهلک باشد و آن در اهواز بسیار است. (برهان). کژدم ماده. (دهار) :
مگر ز مار سیه داشتی بشب بالین
مگر ز کژدم جراره داشتی بستر.فرخی.
و اکنون که هوشیار شدم بر من
گشتند مار و کژدم جراره.ناصرخسرو.
زلف پرچم نگارد اندر چشم
شکل جراره های اهوازی.انوری.
- عقرب جراره؛ نوعی از خبیث ترین عقربها که گاه رفتن دم بزمین کشد. (یادداشت مؤلف).
|| زلف. (شرفنامهء منیری). کنایه از زلف معشوق و مطلوب. (برهان) (از آنندراج) (ناظم الاطباء) :
شکوفه بر سر شاخ است چون رخسارهء جانان
بنفشه بر لب جوی است چون جرارهء دلبر.
عبدالواسع جبلی.
|| تأنیث جرار. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). دنبال کشنده. (یادداشت مؤلف). || در عربی واکشنده و اخذکننده. (برهان). || لشکر گران رو بجهت کثرت. (آنندراج). و بتازی لشکر که از گرانی آهسته رود. و جرار مثله. (شرفنامهء منیری).
- کتیبهء جراره؛ لشکر گران رو بجهت کثرت. (منتهی الارب).