«لغت نامه دهخدا»
[جِ دَ] (مص) جراندن. جر دادن. (یادداشت مؤلف). || دندان غرچه، دندان کروچه کردن : [ خداوند علت کرم را ]نبض ضعیف گردد و اطراف و اندامها از بیرون سرد شود و اندامها در یکدیگر می خاید [ شاید: می ساید ] و می جراند و لعاب از دهان میرود. (از ذخیرهء خوارزمشاهی). نخست تنگی نفس زیادت گردد [در بعض تشنج ها]چشمها زود از خود برهم زدن گیرد و احول شود و دندانها می جراند و گردن کژ شود. (ذخیرهء خوارزمشاهی).