جرب

«لغت نامه دهخدا»

[جَ رِ] (ع ص) گرگین. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). رجل جُرْب؛ مرد مبتلا به جَرَب. (از ابن بیطار). ج، جُرْب. جِراب. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || (اِ) جِ جِرْبَه، به معنی کشتزار. (از منتهی الارب). رجوع به جربه شود.