«لغت نامه دهخدا»
[جُ] (اِخ) احمدبن محمد بن احمد مکنی به ابوالعباس. قاضی بصره و از مشایخ شافعیهء عصر خویش بوده است. او راست: التحریر. البلغه. الشافی. المعایاه که همه آنها درفقه است. وی بعلوم ادب آشنایی داشته و شعر نیکو میگفته است و کتابی بنام «الادباء و اشارات البلغاء» تصنیف کرده است. درگذشت وی بسال 482 ه . ق. اتفاق افتاده است. (از اعلام زرکلی). و رجوع به معجم المطبوعات ذیل کلمهء ابوالعباس جرجانی شود.