«لغت نامه دهخدا»
[جُ] (اِخ) اسماعیل بن حسن بن محمد بن احمد علوی حسینی مکنی به ابوابراهیم. وی طبیبی حاذق بود و در آن دانش کتابهای پرارجی به عربی و فارسی تصنیف کرد او به خوارزم رفت و مدتی در آنجا سکونت کرد سپس به مرو رفت و در آنجا اقامت گزید. وی یگانهء عصر خویش بود از ابوالقاسم قشیری حدیث شنید و کتاب اربعین او را روایت کرد و به ابوسعد سمعانی اجازه داد. و بسال 531 ه . ق. در مرو درگذشت. (از معجم البلدان).