«لغت نامه دهخدا»
[جُ] (اِخ) حمزه بن یوسف بن ابراهیم بن موسی بن ابراهیم بن محمد و بگفتهء برخی ابن ابراهیم بن احمدبن محمد بن احمدبن عبدالله بن هاشم بن عباس بن وائل سهمی مکنی به ابوالقاسم. شخصی حافظ و واعظ بود. او در طلب حدیث به مسافرت رفت و در دمشق از عبدالوهاب کلابی و در مصر از میمون بن حمزه و ابواحمدابن عدی و در بغداد از ابوبکربن شاذان و ابوالحسن دارقطنی و در کوفه از حسن بن قاسم و در عکبرا از احمدبن حسن بن عبدالعزیز و در عسقلان از ابوبکر محمد بن احمدبن یوسف خدری استماع حدیث کرد. و ابوبکر بیهقی و ابوصالح مؤدب و ابوعامر فضل بن اسماعیل جرجانی از وی روایت کنند و گروهی دیگر از او حدیث شنیدند و روایت کردند. ابوعبدالله حسین بن محمد کتبی هروی حاکم گوید: بسال 427 ه . ق. خبر درگذشت ثعلبی صاحب تفسیر و درگذشت حمزه بن یوسف سهمی در نیشابور به ما رسید. (از معجم البلدان). مؤلفان اعلام زرکلی و ریحانه الادب آرند: حمزه بن یوسف بن ابراهیم سهمی قرشی مکنی به ابوالقاسم از بزرگان علم حدیث و تاریخ بشمار است. وی از مردم جرجان بود و در همان جا بوعظ و خطابه اشتغال داشت و برای استماع حدیث به اصفهان و ری و نیشابور و غزنه و دیگر بلاد خراسان و اهواز و عراق و شام و مصر و حجاز مسافرت کرد و به نیشابور بنابقولی بسال 428 ه . ق. درگذشت و هشتاد و اندی سال عمر کرد. سخاوی او را از ائمهء جرح و تعدیل دانسته است. از تألیفات اوست: 1 - تاریخ جرجان. 2 - معجم شیوخ جرجان. 3 - کتاب الاربعین فی فضایل العباس. (از ریحانه الادب و اعلام زرکلی).