«لغت نامه دهخدا»
[جُ] (اِخ) عبدالملک بن محمد بن عدی مکنی به ابوالنعیم. یکی از ائمه فقها بشمار است. وی از یزیدبن محمد بن عبدالصمد و بکاربن قتیبه و عماربن رجاء و جز آنان استماع حدیث کرد. خطیب گوید: وی حافظ شرایع دین و مردی پارسا و راستگو و باضبط و بیداردل بود و مسافرت بسیار کرد و در عراق و حجاز و مصر (حدیث) نوشت و در بغداد بنقل حدیث پرداخت و از مردم بغداد یحیی بن محمد بن صاعد وجز او از وی روایت کنند. ابوعلی حافظ گوید: ابونعیم جرجانی همانند ابوبکر محمد بن اسحاق بن خزیمه از افراد بی نظیر مردم خراسان بود و از ابن خزیمه افضل بود و حافظ موقوفات بود و مراسیل را حفظ میکرد هم چنان که ما مسانید را حفظ میکنیم. خلیلی قزوینی گوید: ابونعیم در فقه تصانیفی دارد و کتاب الضعفاء را در ده جزء تألیف کرده است. و ابن یوسف سهمی در تاریخ جرجان آرد: او در جرجان سکونت داشت و از پیشروان فقه و حدیث بود و از مردم عراق و شام و مصر و ثغور روایت کرد و در سال 242 ه . ق. بدنیا آمد و در ذی حجه سال 323 ه . ق. در استراباد درگذشت. (از معجم البلدان).