«لغت نامه دهخدا»
[جُ] (اِخ) علی بن محمد بن احمدبن عبدالله فقیه شافعی مذهب مکنی به ابوالحسن و معروف به ابوالحسن قصری. از راویان پرهیزکار بود. وی در جمعه عاشورای سال 368 ه . ق. در مسجد جامع پس از ادای نماز درگذشت. او از عبدالرحمان بن عبدالمؤمن و عاصم بن سعید و احمدبن عبدالکریم و ابن صاعد و ابن ابی داود و جز آنان روایت کرد. (از تاریخ جرجان ابوالقاسم سهمی ص275).