«لغت نامه دهخدا»
[جَ جَ رَ] (ع مص) آواز کردن شراب. (منتهی الارب). آواز کردن شراب در گلوی خورندهء آن. (از اقرب الموارد). || شراب با آواز خورانیدن کسی را. (از منتهی الارب). || آواز کردن گلو. (منتهی الارب). || آواز گلوی شتر. آواز کردن گلوی شتر. (از اقرب الموارد). || با آواز فروبردن آب از حلق. (منتهی الارب). || آب خورانیدن به کسی. (از ذیل اقرب الموارد بنقل از لسان). || آواز کردن آتش. (از ذیل اقرب الموارد). و منه عند بعضهم «یجرجرنی بطنه نار جهنم» (ذیل اقرب الموارد). || (اِ) گیاهی است خوشبوی. (منتهی الارب). || (مص) پرحرفی کردن. (از دزی). || پی درپی کشیدن از طرفی به طرف دیگر. (از دزی).