«لغت نامه دهخدا»
[جُ جَ] (ع اِ) خرجینه. (منتهی الارب) (آنندراج) (از قطر المحیط) (ناظم الاطباء). ج، جُرج، جُرَج. (از قطر المحیط) (منتهی الارب). خریطه ای است خرجینه مانند که دارای پایین گشاد و بالای تنگ باشد. (از قطر المحیط). ظرفی است چرمی مانند خرجین که پائین آن گشاد و سر آن نسبهً تنگ است و توشه را در آن نهند. (از ذیل اقرب الموارد) (از متن اللغه) ج، جُرج. (متن اللغه) (منتهی الارب). || زمین سخت. (متن اللغه). غنج. ج، جُرج. (مهذب الاسماء).