جرس زدن

«لغت نامه دهخدا»

[جَ رَ زَ دَ] (مص مرکب) به آواز درآوردن آن را. (آنندراج) (بهارعجم) (ارمغان آصفی). جرس جنباندن. جرس کوبیدن :
بصد رنج دل یک نفس میزنم
بدان تا نخسبم جرس میزنم.
نظامی (از بهار عجم).
در ره عشقت نفسی میزنم
بر سر کویت جرسی میزنم.نظامی.
رجوع بجرس جنبانیدن شود.