جرع

«لغت نامه دهخدا»

[جَ رَ] (ع مص) تافته تر شدن یکتاه از تاههای رسن. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). پیچیده و بافته شدن تاری از تارهای ریسمان یا چله و زه است که آشکار و برآمده است بر سایر تارهای آن ریسمان و آن ریسمان را مجرع گویند. (شرح قاموس) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد). جَرِع. (منتهی الارب). || جرعه جرعه خوردن شراب. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). اندک اندک شراب خوردن. (تاج المصادر بیهقی). || کردکردن (کذا). (شرح قاموس). || یکباره آب را خوردن. جَرع. (از اقرب الموارد). || جِ، جَرَعَه، به معنی ریگزاری که گیاهی نرویاند. (از معجم البلدان) (منتهی الارب). رجوع بجرعه شود.