«لغت نامه دهخدا»
[جَ فَ] (ع مص) بردن همهء چیزی را. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (آنندراج). || از بیخ برکندن چیزی را. || بسیار گرفتن چیزی را. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || کاویدن زمین را. || به بیل خاک و گل برکندن از زمین. || (اِ) داغی است که بر ران یا بدن ستور کنند. ج، جِرف. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). داغی است از داغهای شتر. (از متن اللغه) (از اقرب الموارد). || پوست شتر که برکنده تاب دهند و بگذارند تا خشک گردد و به پشکل بز ماند. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از ذیل اقرب الموارد) (از متن اللغه). || پارهء چرم بریده از ران یا بدن شتر که آن را آونگان گذارند بجهت نشان. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد). جُرفَه. (متن اللغه) (از ذیل اقرب الموارد) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || ارض جرفه؛ زمین مختلف. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).